Reactie: Zoals het op mij overkomt, is de vraag of het wel over de inhoud gaat. Ik krijg de indruk dat je jouw leidinggevende niet aanvaardt.
Als je je als ondergeschikte voortdurend bezig houdt met het beoordelen van je leidinggevende, is er iets mis. Het is niet aan jou om te bepalen of zij zich al dan niet met de juiste dingen bezig houdt. Jij bent haar ondergeschikte, zij beoordeelt jou en niet andersom. Op haar beurt wordt zij weer beoordeeld door haar leidinggevende (bestuur, raad van commissarissen o.id).
Jij hoort je te richten op jouw eigen taken.
Het is wel aan jou om ervoor te zorgen dat jij door haar gesteund wordt bij de uitvoering van jouw taken.
Om dat voor elkaar te krijgen, zul je naar je eigen werk moeten kijken en naar jouw eigen behoeften.
Heb jij behoefte aan geregeld werkoverleg ?
Zorg dat je haar te spreken krijgt.
Heb jij behoefte aan een afgebakend kader waarbinnen je je taken kunt uitvoeren ?
Zorg ervoor dat je het krijgt.
Als het je niet lukt om je als ondergeschikte op te stellen, als je je niet kunt schikken in haar manier van werken of het inhoudelijk oneens blijft met haar aanpak, is in mijn optiek een strijd volkomen zinloos.
Je kunt dan beter zo snel mogelijk naar een andere baan moeten zoeken, onder iemand waarvan je wel leiding kunt aanvaarden, of voor jezelf beginnen.
In mijn praktijk als coach is het niet kunnen aanvaarden van leiding een vaak terugkerend en oplosbaar probleem.
Zie mijn artikelen op http://leiderschapscoach.blogspot.com voor meer over het innemen van je positie als ondergeschikte.
Met alle respect, maar ik denk dat jij nu juist één van die personen bent waar De heer Strikwerda op doelt.
Ik trek deze conclusie uit je zinnetje, en ik citeer '' zolang je zelf ook de overtuiging hebt dat die beoogde koers de meest juiste is''.
Mispoes, als je weet waarover je praat dan WEET je wat de juiste koers is, dat dit noodzakelijk overeenstemt met wat hetgeen het bedrijf nu net niet wil horen zal je preies wel worst wezen. Als het voor jou enigzins overeenstemt met wat HAALBAAR is, is voor jou voldoende, de prettige consequentie vooor jou is dat je crontractje voor x aantal maanden verlengt wordt omdat de beoogde doelstelling niet bereikt is.
En je slaat de bal helemaal mis als je beweert, en ik citeer opnieuw '' Daarbij mag haalbaarheid binnen een organisatie en de gegeven omstandigheden natuurlijk best een rol spelen.''.
De haalbaarheid binnen een organisatie is nu juist DE determinerende factor voor het welslagen van je project.
Dat je weerstand kan verwachten (althans binnen mijn sector) is een feit, maar het is de vastberandendheid van het uitvoerend management die je de motivatie argulentatie aanlevert om je project binnen de organisatie te verkopen.
De boodschap die je dan naar de ''lastige'' individuen binnen de organisatie kan brengen (op de meest diplomatieke manier) is dat hun persoontje (ongeacht hun positie) niet belangrijk is in het gehele plaatje.
En als je een echt moeilijk uit te voeren project hebt dan kun je maar beter naar de hoogste persoon mikken binnen die organisatie om alles in plooien te krijgen.
Je dient alleen zeker te zijn van het feit dat het bedrijf bereid is om een persoon te ontslaan met dertig jaar dienst. Prettig, neen zeker niet, maar als dit de keuze is, dan moet je ook het lef hebben om dit tegen je klant te zeggen, wil hij je daarin volgen dan heb je een kans tot slagen zoniet, trap het dan af want je bent elke worm van autoriteit en zelfrespect kwijt en niemand zal je nog langer volgen het uiteindelijke resultaat is dat jouw ''project'' mislukt, de ''organisatie'' wint en het bedrijf verder dan ooit staat van het doel dat zij wil bereiken.
Als conclusie zou ik willen stellen, je intenties zijn goed maar misschien moet je iets vastberadener zijn en je kennis laten primeren op je ''ik heb een contract'' mentaliteit.
De vraag in bovenstaande is wel, kan jij je dit veroorloven?
Aan Mvr Prinssen
Moest je fouten vinden in mijn betoog, wil je dan zo vriendelijk zijn en me die via een persoonlijke reactie laten geworden, niemand houdt ervan om plubliekelijk in zijn hemd gezet te worden, maar ik stel wel open voor opmerkingen en opbouwende kritiek, ik ''oud'' en ''wijs'' genoeg geworden om te weten dat men nooit te oud is om te leren en dat taal voor sommige mensen (klanten) een ZEER gevoelig punt is.
Met dank en vriendelijke groet
ronny
met vriendelijke groeten
ronny
Reactie: Toen mijn kinderen klein waren ben ik een tijd gestopt met werken. Ik heb daar van genoten. Momenteel lijkt het beter mogelijk om aan de slag te blijven, maar na het krijgen van kinderen ben je in de eerste plaats een ouder. Je blijft verantwoordelijk voor je kind ook al heb je een baan. Als een kind ziek is, zorgt de kinderopvang niet voor backup. Als kinderen vrij zijn van school door studiedagen of andere vrije dagen zijn er nog steeds niet volop mogelijkheden om dat op te lossen. Terwijl veel tweeverdieners wel moeten blijven samenwerken om bijvoorbeeld hun huis te kunnen bekostigen.
Een van mijn vrouwelijke collega's verhuisde naar Belgie en vertelde daar van een kinderopvang met een ziekteservice, waarbij iemand aan huis kwam als het kind ziek was. De prijzen van haar kinderopvang waren ook nog eens zeer laag.
Ook het delen van de zorg voor huishouden zal hierbij zeker een rol spelen.
Vorig jaar kwam uit een publicatie naar voren dat vrouwen gemiddeld 25 uur per week aan het huishouden besteden en mannen 10. (tijdsbesteding.nl)Natuurlijk logisch als een vrouw part-time werkt.
Ik werk minstens 20 uur per week buitenshuis, en heb de meeste huishoudelijke taken voor mijn rekening. Met mijn baan bestaat een goede mogelijkheid om in deeltijd te werken en voor mijn man wordt werken in deeltijd door het bedrijf (automatisering) moeilijk of onmogelijk gemaakt.
Verschillende van zijn vrouwelijke collega's zijn ook gestopt omdat ze niet de mogelijkheden kregen om kinderen en hun baan te combineren.
Reactie: Mijn prikkel is.. was zijn nu de gevolgen van deze digitalisering en incombi met de nieuwe generaties in relatie tussen kenniseconomie. Want hoe gespecialiseerder de economie des te meer zitten de personen die moeten samenwerken vooral niet bijelkaar. (Zie nu stukje file probleem) etc.
Dus wat als ik in een project werk met personen die in de USA, Frankrijk en Nederland bevinden.
Mijn vraag was, hoe ga ik dan met feedback en wat zijn de gevolgen voor communicatie in het algemeen?
In dit kader heb ik dus mijn 'feedback' dus 'misbruikt' om wat reacties los te maken.
Reactie: Wat een gezeur, als adviseur moet je staan voor je taak: adviseren naar eer en geweten, gebaseerd op kennis, kunde en ervaring.
Waar nodig ondersteund door expertise van derden, dus ook niet bang zijn die derden in te schakelen. Als een opdrachtgever je wil 'gebruiken' om iets te sturen/te bereiken wat hij/zij zelf niet, of niet voldoende, kan is daar weinig mis mee...zolang je zelf ook de overtuiging hebt dat die beoogde koers de meest juiste is. Daarbij mag haalbaarheid binnen een organisatie en de gegeven omstandigheden natuurlijk best een rol spelen.
En natuurlijk maak je vanaf het eerste moment duidelijk dat je kennis, ervaring en kunde wel te koop zijn, maar dat je dat zelf niet bent...
Anjo Brombacher
PS
Wat de reacties van mevrouw Prinssen betreft over taalgebruik, een tip voor haar:
als je het het hebt over ''een aantal'' moet je schrijven....''een aantal staat...'' i.p.v. ''...een aantal staan...'' Voorts is het niet ''complementeren'' maar ''complimenteren'' als je iemand een compliment maakt.
Reactie: Voor ons was het een duidelijke keuze om beide te blijven werken, ik als werkende moeder vind het ook belangrijk om de touwtjes in handen thuis te houden.
Bovendien wil ik ook genieten van mijn kind. Zelf werk ik op het moment 24 uur verdeelt over 3 dagen. Best kans als mijn zoon dit jaar naar de basisschool gaat dat ik 2,5 dag gaat werken. De opvang vind ik goed geregeld maar sommige dingen wil ik toch echt zelf blijven doen.
Ik vind wel dat het voor iedere ouder een keuze moet blijven. Ik moet eerlijk zeggen , als mijn partner beter had verdiend had ik de eerste 4 jaar thuis gebleven. Al dat geregel rondom opvang en het altijd maar haasten naar je werk is soms gekke werk.
Reactie: Ik herken je probleem en denk te weten wat je voelt. Heb bij mijn vorige werkgever hetzelfde meegemaakt. Mijn leidinggevende was (en is nu nog steeds) marketing directeur (md) en ik was communicatiemedewerker. Vanuit mijn functie vond ik het niet meer dan normaal om de md te adviseren wat betreft de communicatie. In het begin wees ik hem op subtiele wijze op zijn fouten door vragen te stellen waarom hij ervoor heeft gekozen om datgene op die manier te doen. Zo kon ik door middel van mijn visie vertellen waarom ik het niet eens was met zijn gekozen wijze. Jammer genoeg deed hij alsof ik geen verstand van zaken had omdat ik immers nog jong ben en nog veel moet leren op zakelijk gebied en mbt communicatie. Ik legde me bij zijn argumenten neer maar bleef hem ondertussen gewoon adviseren.
Ik merkte dat mijn onderdanige houding geen vruchten afwierp. Niet voor mezelf en in mijn ogen ook niet voor het bedrijf. Na dik een jaar van steeds maar proberen heb ik voor mezelf besloten om iets harder te gaan roepen en schoppen in de richting van de md. Heb in de tussentijd informatie ingewonnen en steun gevonden bij mijn achterban en was overtuigd van mijn capaciteiten en inzicht aangaande communicatie. Dus toen zich een voorval voordeed waarbij hij een grote communicatiefout maakte door de belofte van het product te ontkrachten (sorry hoor maar als jij als producent al weinig vertrouwen hebt in je product wat moet de klant dan wel niet denken), heb ik al mijn kennis en moed verzameld om hem met zijn fout te confronteren. Dit keer heb ik de directeur erop aangesproken. Was helemaal in mijn nopjes toen de directeur mij gelijk gaf. De directeur adviseerde mij toen om dit aan te kaarten bij de dm. Dat deed ik dus. Deze dm werkte slechts 3 dagen p.w. bij dit bedrijf en ik besloot hem via e- mail op de hoogte te brengen van mijn bevindingen. Tevergeefs. Hij bleef bij zijn standpunt…en ik bij het mijne.
Het gaat er niet om wie er nou gelijk had wat betreft de communicatie maar om het feit dat hij mij niet serieus nam als communicatiemedewerker. Achteraf gezien paste dit bedrijf niet bij mijn wensen, mijn ambitie.
Wellicht moet je je niet zozeer focussen op hoe je dit conflict kunt aanpakken maar moet je kijken naar wat jezelf wilt. Dit is in ieder geval hetgeen wat ik heb geleerd. Want juist omdat je je niet begrepen voelt ben je eigenlijk in conflict met jezelf ipv met je leidinggevende.
Hoop je weer een nieuwe kijk te hebben gegeven.
Groeten, Jennifer
Reactie: Ik ben van mening dat jij als communicatie deskundige in staat bent om jouw kwaliteiten als leidinggevende kenbaar te maken, zowel in je cv als tijdens een gesprek. Ik denk dat je alleen onzeker bent of je wel op de juiste kwaliteiten de nadruk weet te leggen zodat je daadwerkelijk aansluit op het bedrijfsprofiel.
Hiervoor lijkt het me handig als je dit bedrijf en de functie bekijkt vanuit jouw communicatie ervaringen, waarbij je als het ware in het hoofd van het bedrijf kruipt. Vraag jezelf af wat voor bedrijf het is en wat ze daadwerkelijk zoeken in hun kandidaat. Zie jezelf als een product dat je naar de klant toe wilt communiceren. Wat zijn jouw producteigenschappen en hoe sluiten deze aan bij de functie.
Ben nog jong en bekijk de dingen wellicht anders dan dat jij doet...hoop dat ik je misschien een andere invalshoek heb kunnen bieden. Succes! En vertrouw op je eigen kwaliteiten!
Reactie: Welnu, op zich is deze vorm van werk zoeken ook wel in het voordeel van de werkgever.
Veel werkgevers lees ik elders op dit platform, controleren het mailverkeer en het surfgedrag van hun werknemers.
Ze zien dus aankomen wie weg wil. Ze kunnen rustig overpeinzen waarom de werknemer weg wil en of dit wenselijk is. Wellicht gaat de baas zijn gedrag aanpassen zodat de werknemer misschien blijft of wordt het werk op anderen manieren interessanter of leuker. Omgekeerd kan natuurlijk ook, wil je iemand kwijt dan geef je hem nog een klein zetje richting poort.
In de tussentijd kun je als werkgever alvast gaan kijken hoe je de lege plek kunt invullen.
Kennis is macht en het mes snijdt hier aan beide kanten.
Hoger opgeleiden zullen wellicht zo creatief zijn om op die manier proef ballontjes op te laten om de carrière kansen te verkennen zowel bij de huidige werkgever als op de arbeidsmarkt.
Als iemand solliciteert wil dat nog niet zeggen dat hij wil vertrekken, hij kan dat ook gebruiken om zijn positie te verbeteren bij de huidige werkgever.
13% krijgt de baan. Krijgen of accepteren, dat is een verschil. Vreemd eigenlijk, iedereen klaagt dat er geen hoger opgeleid personeel te vinden is maar kennelijk als ik deze cijfers geloof wijzen ze de kandidaten wel pakweg 7 keer af gemiddeld. Misschien is de nieuwe werkgever te krittisch maar het kan ook zijn dat de arbeidsvoorwaarden slechter zijn als bij de huidige baas.
Als de correspondentie (lees de afwijzingen) meegelezen wordt door de baas dan zal die daar ook zijn conclussie uit trekken.
Bovendien vind een werkgever het om onlogische belangrijk dat een cv geen gaten heeft. Er wordt dus een situatie geschept waarin men het beste van werk naar werk kan overstappen waardoor je als werknemer wel genoodzaakt bent om tijdens de werkuren te solliciteren. Ook al zou je verlof pakken, sollicitatieactiviteiten worden door de baas vaak afgestraft, hij gaat al stiekem denken aan een bedrijf zonder jou en soms laat hij je duidelijk merken je kwalijk te nemen dat je om je heen kijkt.
De werkgevers bieden vaak tijdelijke contracten en je zou wel heel dom zijn als werknemer niet om je heen te blijven kijken wil je straks niet werkloos thuis zitten en een vervelend gat in je cv krijgen waardoor het vinden van werk lastiger kan worden. Loyaliteit wordt dus impliciet afgestraft.
Reactie: Cultuurverschillen zijn er wel, dat klopt.
Vooral Amerikanen zijn efficiënt en goed in het negatief feedback geven ''You'r fired''!
Kort krachtig dus efficiënt en vol gif, u heeft nog niet eens meer de kans om te reageren. (uw advocaat misschien wel).
Ik ben het helemaal eens met Julia misschien komt dat omdat ik een kind van Canadese emigranten ben?
Wel een goed artikel trouwens! Feedbackgif kun je volgens mij nog versterken door te zeggen dat de ander niet open staat voor feedback of in de verdediging schiet. Zo leg je op een slinkse manier iemand gelijk plat.
Een dik decennia geleden werd ik tijdens een gezamenlijke cursus met andere bedrijven behoorlijk in de mangel genomen door de cursusleidster. Nu ben ik iemand die een uitgesproken mening heeft maar geen moeite er mee heeft als anderen het niet met mijn eens zijn; dat is immers hun goed recht!
Ik kan het niet uitstaan als mensen hun mening of visie als “de waarheid” aan mij willen opleggen terwijl ik helemaal niet overtuigd ben van hun “waarheid”.
Het eerste dat ze uit de kast halen is dat je niet open staat voor feedback er niet mee kunt omgaan.
Bij mij werkt dat dus averechts, ik verschans me in mijn vesting en verweer me daar door te herhalen dat ik niet overtuigd ben maar heb ook geen moeite als ik overtuigd wordt de vesting te verlaten en grif toe te geven dat ik overtuigd ben geworden.
De trainster heeft de hele cursus, tot grote frustratie van de andere cursisten verwoedt getracht mij te laten toegeven dat mijn visie onjuist was, door steeds haar argumenten te herhalen en de persoonlijke aanval in te zetten. Het leek wel of ze me ziel wilde redden, me uit de hel wilde houden en mee wilde nemen naar haar eigen paradijs. Zelfs na afloop bleef ze rood van woede argumenteren en tieren dat ik het simpelweg niet durfde toegeven. Ik kon absoluut niet met feedback omgaan. (Hoezo, ik stopte haar feedback toch voortdurend in de prullenbak omdat ik er niks mee kon?)
Ik denk dat deze mislukte training, die trouwens over een heel ander onderwerp ging, toch nog een gezamenlijk leerpunt voor iedereen had. Als je feedback geeft moet je nooit dwingend worden (als er geen grenzen overschreden worden) want je maakt je zelf ongeloofwaardig. De ontvanger van feedback kan met de feedback doen wat hij wil, dus ook naast zich neerleggen. Juist daar zijn veel feedbackgevers allergisch voor.
Grappig was dat anderen het wel met mij eens waren, dat vond ik natuurlijk wel prettig, daar ben ik eerlijk over. Maar daar ging het mij niet eens om.
Ik heb in het verleden een baas gehad die feedback gaf die ronduit belachelijk was. Ik kreeg de fouten en het knoeiwerk van anderen verweten. Ik gaf aan dat de fouten door anderen waren gemaakt op een tijdstip dat ik niet eens aanwezig was. Mijn baas werd boos, zette alles op papier en 2 maanden later werd dit vod, zonder dat ik wist dat het gerapporteerd was , gebruikt als argumentatie om mij te ontslaan. De baas had erbij gezet dat ik moeite had met feedback te accepteren en dat die houding niet paste bij een leidinggevende. Waarschijnlijk zocht hij een zondenbok.
Reactie: In het magazine van Intermediair stond een paar maanden geleden al een groot stuk over werkgevers die hun uiterste best doen om werknemers binnenshuis te houden. Het lijkt mij goed dat werkgevers zich realiseren dat buiten extra vakantiedagen en extra cursussen, mensen ook persoonlijke aandacht voor hun ontwikkeling willen. Online coaching is daar een prima instrument voor, geen overbodige luxe en toch professioneel gerichte aandacht via internet. Veel productiever en constructiever dan onrustig in diezelfde baas z'n tijd zoeken naar een beter leven.
Reactie: In principe kun je van ieder internetbezoek tot min of meer dezelfde conclusie komen of je nu een vakantiebestemming of een loodgieter zoekt.Meer verdieping/inzicht in een dergelijk gedrag zou op zijn plaats zijn om tot bepaalde conclusies te komen.
Naar mijn weten zijn en in het merendeel van organisaties huisregels m.b.t. internetgebruik tijdens werkuren opgesteld.Het is mogelijk om van elke werknemer een
uitdraai te maken en hem/haar hierop aan te spreken.
Geldt bijvoorbeeld al voor het bezoeken van erotische sites
en het onbeveogd downloaden van (voor het bedrijf) illegale programma's. Ik neem niet aan dat dit artikel een
onderliggend thema,s als daar zijn:
marktwaarde,ontevredenheid,verveling etc suggereert.
Reactie: Het is niet alleen een kwestie van wel of niet van dik houden. Een vriend van me met een (fikse) schildklierafwijking moet inderdaad goed op zijn gewicht letten (schildklierhormonen stimuleren de stofwisseling. bij een traag of niet werkende schildklier vertraagt je stofwisseling, en heb je dus minder dan de 2000/2500 kcal per dag nodig). Hij eet nu nog maar een derde van wat hij vroeger at bij ontbijt en lunch, en hij laat alle tussendoortjes staan. Deze discipline zorgt ervoor dat hij keurig op gewicht blijft. Ik ben en blijf er heilig van overtuigd: dik zijn hoeft niet, als je maar bereid bent offers te brengen. Wél is het zo dat die offers bij de ene persoon vele malen groter zullen zijn dan bij de ander.
En in mijn optiek is dát hetgene waar het om draait: Mensen die dik zijn stralen uit dat ze geen discipline hebben en/of onvoldoende aandacht aan zichzelf besteden. Als je dit doortrekt naar je functioneren op het werk, dan kun je stellen dat mensen die niet aantonen dat deze discipline of zorgzaamheid ontbreekt een streepje voor hebben.
Verder is het waarschijnlijk zo dat het prettiger is om zaken te doen met mooie mensen dan met minder mooie mensen (ik zeg niet dat dit moreel verantwoord is, ik constateer slechts). Dik is in deze maatschappij minder mooi, en dus hebben minder dikke mensen ook hier een streepje voor.
Dan zou je ook nog in kunnen brengen: ''ja maar ik werk zoveel dat ik geen tijd heb om te bewegen, ik moet altijd tussendoor eten, en dat is dan niet altijd even gezond, dus ik doe het voor de baas en nu brengt hij mijn carrière in gevaar...''. Reactie daarop is dat een werkgever meer gebaat is bij een medewerker die weet wat balans is dan bj iemand die zich (letterlijk) kapot werkt.
Agentschap NL hielp Amsterdance aan contacten op de Amerikaanse markt dankzij een marktscan die door de ambassade werd gemaakt. "Een prima stukje dienstverlening van de overheid". Lees hun verhaal op www.agentschapnl.nl/goedvoorbereid.
Vanaf 2020 is Generatie Z aan zet. Bent u er klaar voor? Of staat u straks schaakmat? Motiveren kunnen we Generatie Z niet, maar inspireren des te meer.
