Verdienmodellen zijn vaak echo's uit het verleden

Vandaag in de kranten: Endemol heeft de grootste moeite om zijn betalingsverlichtingen na te komen. Oorzaak: het bedrijf moet jaarlijks een blockbuster à la Big Brother ophoesten.

Waarom "moeten"? Omdat het zo opgenomen is in het verdienmodel, blijkt. Waarom? niet omdat iemand -in een kristallen bol- naar de toekomst gekeken heeft en tot de vaststelling gekomen is dat dit zonder meer mogelijk is. Maar wel omdat iemand -door een rooskleurige bril- naar het verleden heeft gekeken, een ritme ontdekt heeft en dit naar de toekomst geëxtrapoleerd. Ceteris paribus (Latijn voor: alle andere omstandigheden gelijk blijvende). Het resultaat is een niet-robuust model dat omvalt bij de minste verandering in de omgeving (een recessie bijvoorbeeld). Meestal gaan bedrijven financiële verplichtingen aan op basis van prognoses. Wanneer die verkeerd blijken, kunnen ze altijd bijgesteld worden. Maar wat wanneer financiële verplichtingen gebaseerd zijn op een zwak verdienmodel? Eigen schuld dikke bult. Van het management maar ook van de aandeelhouders/financiers die erin getrapt zijn. Maar ook grote pech voor alle andere belanghebbenden: het bedrijf wordt in een wurggreep gehouden en elke vorm van waardecreatie wordt daar ondergeschikt aan gemaakt. Funest voor de flow waarin goede ideeën ontstaan, waaronder de blockbusters. Mismanagement zou strafbaar gesteld moeten worden.